این پرنده ی زیبای 13 سانتی متری،سر خاکستری، بالهای بلوطی، پیشانی و سینه قرمز گلی، منقار قهوه ای تیره و پاهای آبی رنگ دارد(پرنده نر در تابستان با سر خاکستری رنگ به خوبی مشخص می شود ولی در زمستان رنگ آمیزی بال ها کم رنگ تر می شود.) دو جنس نر و ماده زیرتنه نسبتاً سفید رنگ توام با رگه های قهوه ای دارند. پرنده ماده کم رنگ تر از پرنده نر دیده می شود و پرنده جوان فاقد رنگ بلوطی و روتنه آن رگه هایی از رنگ قهوه ای دارد. این سهره از دانه های کوچک و در زمستان از حشرات هم تغذیه می کند. در زمستان اغلب تشکیل دسته های بزرگی را می دهند و گروه آن ها گاهی تبدیل به دانه خوارها شده و با پرواز موجی شکل و با هم به این طرف و آن طرف هجوم می برند. غالباً صدای آهنگین پرنده نر را وقتی روی درخت نشسته است می توان شنید. پرنده ماده در علفزارها آشیانه هایی شبیه فنجان ساخته شده از علف و خزه و تکه های چوب های خرد شده می سازد و آن را با مو و پشم می پوشاند، جالب است که پرنده ماده پس از ساخت آشیانه آن را دوست نداشته باشد خراب می کند و زحمات طاقت فرسای پرنده نر را و جمع آوری خرده چوب ها و مواد دیگر به هدر می دهد. پرنده ماده تخم هایی با سطح صاف و رنگ آبی کدری با نقاط ارغوانی- قهوه ای می گذارد و خودش روی تخم ها می خوابد. جوجه ها توسط والدین تغذیه می شوند.در ایران این پرنده زیبا در شمال غربی دیده شده و زادآوری می کند.