موهاي بلندي دارد. در سطح داخلی دست ها تکه‌اي پوست گرد و سیاه رنگ مشاهده می‌شود.

وي با بيان اينكه گورخر آسیایی از سوي IUCN در سال 2010 به عنوان گونه در معرض خطر انقراض معرفی شده است، در مورد علل از بین رفتن گونه و شناسایی عوامل تهدید آن گفت: اگرچه در یک دیدگاه کلی تخریب زیستگاه مهمترین عامل فرسایش تنوع زیستی محسوب می‌شود، اين در حالي است كه در مورد گورخر اساسی‌ترین تهدید که موجب کاهش شدید جمعیت گونه در گذشته نه چندان دور شده، شکار بی‌رویه بوده است.

وي ادامه داد: توسعه و پیشرفت ادوات شکار و صید و وسایل نقلیه تندروي صحرایی در اواسط دهه 1330 موجب شروع قلع و قمع جمعیتهاي گورخر شد و در اواسط دهه 1350 جمعیت آن به دو زیستگاه در ایران محدود شد.

وي کشاورزي، جاده کشی و چراي دام را عمده‌ترین اشکال تخریب زیستگاه در زیستگاههاي گورخر استان یزد دانست و افزود: درحال حاضر عمده‌ترین تهدید در راستاي احیاء جمعیت گورخر تخریب زیستگاه است، به گونه‌اي که یافتن یک زیستگاه بزرگ و یکپارچه که تامین کننده کلیه نیازهاي زیستی یک جمعیت پایدار از گورخر در بلندمدت باشد، بسیار دشوار است.

عابديني با بيان اينكه حدود نیم قرن پیش دو سوم از وسعت ایران را زیستگاه گورخر ایرانی تشکیل می‌داد و گله‌هاي بزرگ گور در بسیاري از مناطق استپی و بیابانی کشور مشاهده می‌شد، افزود: دخالتهاي غیراصولی و ناآگاهانه انسان در نظام طبیعت، شکار بی‌رویه و تخریب زیستگاهی وجود این گونه را به مناطق حفاظت شده توران و بهرام گور واقع در استانهاي سمنان و فارس محدود كرد.

وي تصريح كرد: در استان یزد نیزغالب زیستگاه هاي دشتی مانند کفه ابرکوه، هرات و مروست، سیاهکوه، اطراف خرانق، رباط پشت بادام تا رباط خان، دشتهاي دیهوك، دشت هاي حوالی بهادران، بافق و ... زیستگاه این گونه با ارزش بوده است.

اين كارشناس محيط طبيعي افزود: با چنین سابقه‌اي اداره کل حفاظت محیط زیست استان یزد بر آن شد تا گامی مؤثردر زمینه احیاء جمعیت این گونه و معرفی مجدد آن به زیستگاههاي این منطقه کویري بردارد بنابراين پیگیري موضوع تکثیر و پرورش گورخر ایرانی در زیستگاههاي سابق اين گونه در استان یزد در دستور کار قرار گرفت.

وي ادامه داد: بررسی‌هاي لازم جهت انتخاب گزینه مناسب و احداث مرکز تحقیقات گورخر ایرانی انجام و ضمن در نظر گرفتن پارامترهایی چون دسترسی آسان، امکان توسعه محدوده و امکان استفاده از تجهیزات حفاظتی مناطق تحت مدیریت سازمان، محدوده اي به وسعت 133 هکتار در دامنه هاي غربی ارتفاعات گردکوه واقع در منطقه حفاظت شده کالمند- بهادران پیشنهاد شد.

اين كارشناس محيط طبيعي تصريح كرد: این محدوده سابق بر این هم زیستگاه طبیعی گورخر بوده است، بنابراين با فنس کشی اين محدوده، با احداث یک ساختمان دیده بانی و استخر ذخیره آب، مقدمات زنده گیري، انتقال و رهاسازي گورخر در این مرکز فراهم شد.

وي گفت: اين مرکز با نام رایج مرکز گوراب پس از انتقال سه راس گورخر از منطقه توران با ترکیب جنسی دو راس نر و يك راس ماده در آذرماه سال 1376 رسمیت یافت و پس از آن در دی ماه سال 1377 نیز يك راس گورخر ماده از منطقه توران زنده گیري و به گوراب انتقال یافت و به این ترتیب مجموعاً چهار راس گورخر مشتمل بر دو راس ماده و دو راس نر به این مرکز انتقال یافتند.

وي خاطرنشان كرد: دسترسی آسان به آب و غذا علاوه بر بر امنیت حاکم، شرایط مساعد زیستی را در مرکز گوراب فراهم كرد و نتيجه آن افزایش جمعیت گورها در دوره 12 ساله يعني بين سالهاي 87-76 به 40 راس بوده است.

وي در خصوص نقل و انتقالات گورخرهاي تکثیر شده نيز بيان كرد: فشار جمعیت محصور بر اراضی سایت گوراب، فرسودگی زیستگاه، کوبیدگی خاك سطحی و خالی شدن عرصه از پوشش گیاهی را به همراه داشت، بنابراين روند افزایش جمعیت در این مدت قابل توجه بود و سازمان حفاظت محیط زیست کشور تصمیم به انتقال جمعیت به سایر سایت هاي جدید الاحداث تکثیر و پرورش گونه را گرفت.