است اما دوربین های حساس به نور مادون قرمز این پرتوها ار ثبت می کنند و تصویری نسبتاً شفاف اما تک رنگ از آنچه در شب می گذرد در اختیار ما قرار می دهند.حتی با وجود تجهیزات دید در شب و دوربین های مادون قرمز بازهم طبیعت گردی و عکسبرداری شبانه بسیار مشکل و گاهی خطرناک است. در این مأموریت ها علاوه بر اینکه باید مراقب تجهیزات گران قیمت خود باشید باید به نحوی عمل کنید که آرامش شبانه حیوانات هم به هم نخورد. وگرنه زحمتتان به هدر خواهد رفت. بهتر است چراغ قوه هایی که برای تعیین مسیر استفاده می کنید با فیلترهای قرمز رنگ بپوشانید. این باعث می شود که طول موج نور ساطع شده پایین بیاید و چون حیوانات به این نور کمتر واکنش می دهند بخت شما برای دیدن آن ها در حالت طبیعی شان بیشتر خواهد شد. بهترین کار این است که منطقه ای را که برای راهپیمایی و استقرار شبانه مشخص کرده اید از روز قبل و در نور روز با دقت وارسی کنید تا به هنگام شب با شناخت کافی به منطقه وارد شوید. وقتی خورشید سرخ غروب از رمق می افتد و درختان در پهنه آسمان تیره به صورت هیبت هایی در می ایند و همه جیز رو به خاموشی است میان پرنده هایی که در جستجویی جایی امن برای گذراندن شب به درخت ها هجوم آورده اند ولوله ای به پا می شود. اما چرا پرنده ها این چنین از شب می هراسند؟ دلیل تشویش پرنده ها در شب ضعف بینایی آن هاست. کره چشم آنها نیز همانند چشم ما فاقد لایه آینه ای است. لایه آینه ای لایه ای خاص است که سطح داخل کره چشم حیواناتی را نظیر گربه سانان، گوسفندهای کوهی، شغال ها و به طور کلی تمام پستانداران و پرندگانی که زندگی شبانه دارند می پوشاند.لایه اینه ای نوری که به کره چشم وارد می شود را به سمت شبکیه بازمی تاباند بدین ترتیب هر نور اندکی هم که به چشم حیوان برسد در اثر این بازتاب میزانش چند برابر می شود. همین لایه آینه ای است که باعث می شود چشم حیوان در شب و در پرتو نورافکن همچون ستاره بدرخشد. چشم گربه سانان مزیت متفاوتی دارد.چشم آن ها علاوه بر لایه آینه ای مردمکی دارد که در تاریکی چنان گسترده می شود که قابلیت بینایی را تا پنج برابر بیشتر از پرندگان روز افزایش می دهد. برخی از پرندگان شبگرد همچون جغد چشمان مجهز به لایه آینه ای دارند.