هاقادر به تشخيص جزئيات تصاوير به طور همزمان در تاريكي و روشنايي هستند.» او در ادامه مي افزايد: «در دوربين هاي تلويزيوني فعلي از يك سيستم نوري متوسط براي كنترل نور هر تصوير استفاده مي شود. اين روش در زماني كه نورها در بخش هاي مختلف صحنه مورد نظر، اختلاف جزيي داشته و كاملا نزديك به هم باشند، مناسب است. اما در صحنه هايي كه برخي قسمت ها نسبت به بقيه روشن تر هستند، كارايي چنداني ندارد.»
به گفته دكتر «برينك ورث»، در طبيعت هر يك از سلول هاي چشم، باهدف دريافت بيشترين حجم جزئيات اطلاعاتي يك صحنه، به طور مجزا خود را با قسمت هاي مختلف آن صحنه منطبق مي كند. بدان معني كه حتي در شرايط نوري نامناسب، مانند زماني كه يك شخص در كنار پنجره ايستاده، شما مي توانيد هم زمان صورت شخص و منظره بيرون را كاملا واضح ببينيد. اما يك دوربين معمولي نمي تواند چنين كاري را انجام دهد.
دكتر «برينك ورث» و همكارانش در تحقيقات اخير خود نشان داده اند كه بررسي و تعيين طرز كار سيستم بينايي حيوانات انجام پذير است و مي توان كليه مراحل آن را با تجهيزات مختلف نرم افزاري و سخت افزاري بازسازي كرد. او در اين باره مي گويد: «اساساً به كارگيري اين روش نگاه جديدي به تكنولوژي بينايي است، چشمان انسان و چشمان حشرات طوري طراحي شده اند كه حركت را نيز مي تواند تشخيص دهد.
در حقيقت ما تنها تصاوير و اشياي ثابت را نمي بينيم، بلكه تصاوير ذهني ما در حال حركت بدن و چشمان ما ساخته مي شوند.نسخه برداري از سيستم بينايي حشرات، ما را قادر به ساخت دوربين هايي خواهد كرد كه جزئيات تصاوير را چه در تاريكي و چه در روشنايي تشخيص دهد، اشياي در حال حركت را شناسايي كند و سرعت اشياي بسيار كوچك در مسافت هاي دور را نيز تشخيص دهد.»
او در پايان افزود: «كاري كه ما قصد انجام آن را داريم، انتقال سيستم فوق به فناوري حسگرهاي فعلي موجود در دوربين هاي تلويزيوني است. نرم افزار ما روي يك تراشه كامپيوتري نوشته مي شود كه بين حسگر و مبدل ديجيتالي دوربين ها قرار خواهد گرفت.»